tag:blogger.com,1999:blog-63606098797936077792011-07-08T04:49:48.585-07:00กลั่นกรอง ตกผลึก หลั่งไหล ไม่ต้องหาเหตุผลอธิบาย สัมผัสด้วยใจจิตชลันธรhttp://www.blogger.com/profile/02173127269348157022noreply@blogger.comBlogger51100tag:blogger.com,1999:blog-6360609879793607779.post-74127095755643320292009-08-01T00:58:00.000-07:002010-02-19T23:11:05.241-08:00ช่างตีดาบใช่เวลาทั้งชีวิตของเขา<br />อุทิศให้กับดาบดีๆสักเล่ม<br />เขาอุทิศทั้งแรงกายแรงใจ<br />กระหน่ำตีลงไปบนเหล็งกล้าที่เผาไผจนแรงร้อน<br />เม็ดเหงื่อของเขาโทรมกาย<br />เป็นอย่างนี้อยู่แรมเดือน แรมปี<br />ดาบได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว<br />ศาสตราวุธอันเป็นเลิศ<br />แต่ทว่าผู้ที่จะใช้มันกลับไม่ใช่ตัวเขาเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6360609879793607779-7412709575564332029?l=life-and-mind.blogspot.com' alt='' /></div>จิตชลันธรhttp://www.blogger.com/profile/02173127269348157022noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6360609879793607779.post-65905873955489299442009-05-02T03:48:00.000-07:002009-05-03T05:56:10.472-07:00หลั่งลงมารดพืชพันธ์<br />ผลิดอกเบิกบาน<br />ยิ้มรับตะวันฉาย<br />ดินแดนอันมืดมิดสว่างพลันทันใด<br /><br />ผีเสื้อโบยบินกลายร่างจากหนอนไหม<br />บัดนี้สวยสดและงดงาม<br />ราวดั่งสวนดอกไม้กลางเวหา<br />พฤษชาติบนฟากฟ้า<br />ระยิบพราวเป็นดาวเดือน<br /><br />โอ้เด็กน้อยแย้มบาน<br />โอ้ดอกไม้เจ้าผลิบาน<br />มาเถิดท่านทั้งหลาย<br />มาเป็นเด็กน้อย<br />เป็นดอกไม้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6360609879793607779-6590587395548929944?l=life-and-mind.blogspot.com' alt='' /></div>จิตชลันธรhttp://www.blogger.com/profile/02173127269348157022noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6360609879793607779.post-81599378595552854052009-04-23T23:57:00.000-07:002009-04-24T01:38:05.129-07:00ทุกก้าวย้างเธอเดินไป<br /><br />ด้วยความรักและแรงศรัทธา<br /><br />เธอโหยหาสิ่งใด<br /><br />ในทุกจังหวะการเต้นของหัวใจ<br /><br />มีสิ่งใดแอบซ้อนอยู่<br /><br />บทเพลงได้บรรเลง<br /><br />จบลงไปแล้ว<br /><br />แต่กลับบรรเลงเพลงใหม่ไปเรื่อยๆ<br /><br />บางครั้งก็ไหลหลั่งรินเลื่อยเฉื่อย<br /><br />บางครั้งกลับเร่งรุดฉุดไม่อยู่<br /><br />สายน้ำจะไปสิ้นสุด<br /><br />ตรงที่ใดหนอ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6360609879793607779-8159937859555285405?l=life-and-mind.blogspot.com' alt='' /></div>จิตชลันธรhttp://www.blogger.com/profile/02173127269348157022noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6360609879793607779.post-68303543612272458292009-04-23T23:52:00.000-07:002009-04-24T01:36:43.163-07:00รอยร้าวในอดีตปรากฏขึ้นบนใบหน้า<br /><br />ในวันพรุ่งนี้<br />หาดทรายจะราบเรียบอีกครั้ง<br />เมื่อคลื่นกระทบฝั่ง<br /><br />และในวันมะรืนนี้<br />ก็จะไม่มีใครรู้อีกเลย<br />ว่าเราเคยมาประทับรอยเท้าเอาไว้<br /><br />ณ หาดทราย<br /><br />ทีเรียบ เงียบ สงบ<br /><br />แห่งนี้<br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6360609879793607779-6830354361227245829?l=life-and-mind.blogspot.com' alt='' /></div>จิตชลันธรhttp://www.blogger.com/profile/02173127269348157022noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6360609879793607779.post-11095638812103576952009-04-23T02:15:00.000-07:002009-04-24T01:37:04.936-07:00เมื่อฉันเดินฉันรู้ว่ารอยเท้าของฉันนั้นจะประทับลงไปบนแผ่นดิน<br />ฉันระลึกอยู่เสมอว่าฉันต้องตั้งสติเดินไปบนหนทางที่ถูกต้อง<br />เพราะรอยเท้าของฉันจะเป็นประโยชน์สำหรับผู้ที่กำลังหลงทาง<br />แต่ถึงอย่างไรฉันก็ไม่ยึดถือว่าทางที่ฉันเดินไปมันถูกต้องที่สุด<br /><br />พรุ่งนี้รอยเท้าของฉันก็จะลบเลือนลางลงไปตามกาลเวลา<br /><br />ฉันไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้<br />ฉันเดินๆๆๆ ไปเรื่อยๆ<br />ฉันได้พบกับเธอ และฉันได้พบกับใครๆ<br />มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้หากเราต้องจากกัน<br /><br />แต่ฉันก็ยินดี<br />แม้เราจะพบกันเพียงชั่วคราว<br />อย่างน้อยนักเดินทางอย่างฉันก็ได้พัก<br />มันทำให้ฉันยิ้ม และหัวเราะ<br /><br />แต่ในบางเวลามันก็ทำให้ฉันร้องไห้<br />เมื่อครั้งที่เราจากกัน<br />แต่ไม่นานนัก ฉันก็หัวเราะได้<br />และเมื่อฉันหวนคิดฉันเธออีกที<br />ฉันก็ต้องอมยิ้ม<br /><br />ฉันยังคงเดินไปเรื่อยๆ<br />และฉันหวังว่าเธอจะยังคงจำฉันได้<br />คนแปลกหน้าที่ผ่านทางมาพบเธอ<br /><br />ฉันรู้ว่าเธอยังอยู่ที่นั้น<br />อีกทั้งฉันก็ยังอยู่ที่<br />มันไม่ใช่สาระสำคัญหรอ<br />ที่สำคัญก็คือ<br />ฉันหวังว่าเราจะยังคงอยู่ในใจของกันแลกัน<br /><br /><br />บันทึกฉบับนี้หากเธอได้อ่านมัน<br />ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร<br />เธอจะอยู่ที่ไหน<br />ฉันก็หวังว่ามันจะเป็นประโยชน์สำหรับเธอ<br />หากว่าเธอท้อแท้และสิ้นหวัง<br />ฉันขอให้เธอตั้งสติให้ดี เพื่อทบทวนเรื่องราวต่างๆ<br />เธออาจจะอมยิ้มได้อีกครั้ง<br /><br /><br />รอยเท้าของเราในวันนี้<br />จะลบเลือนไปในวันพรุ่งนี้<br />มันเป็นความจริง<br />สุดท้ายแล้วเราก็ต้องได้พบกันที่จุดหมายปลายทาง<br />บันทึกของฉันยังไม่จบหรอก<br />และมันเป็นเช่นเดียวกันกับเธอ<br /><br />บันทึกของเรายังไม่จบ<br />หากว่าเรายังมีความหวัง<br />และถ้าเราพบกันระหว่างทาง<br />ฉันก็หวังว่า.....เราจะยิ้มให้กัน<br /><br />มันก็คงเพียงพอ<br />มันเพียงพอแล้วจริงๆ<br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6360609879793607779-1109563881210357695?l=life-and-mind.blogspot.com' alt='' /></div>จิตชลันธรhttp://www.blogger.com/profile/02173127269348157022noreply@blogger.com0