คนตีดาบ

ช่างตีดาบใช่เวลาทั้งชีวิตของเขา
อุทิศให้กับดาบดีๆสักเล่ม
เขาอุทิศทั้งแรงกายแรงใจ
กระหน่ำตีลงไปบนเหล็งกล้าที่เผาไผจนแรงร้อน
เม็ดเหงื่อของเขาโทรมกาย
เป็นอย่างนี้อยู่แรมเดือน แรมปี
ดาบได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว
ศาสตราวุธอันเป็นเลิศ
แต่ทว่าผู้ที่จะใช้มันกลับไม่ใช่ตัวเขาเอง

สายฝนแห่งธรรม

หลั่งลงมารดพืชพันธ์
ผลิดอกเบิกบาน
ยิ้มรับตะวันฉาย
ดินแดนอันมืดมิดสว่างพลันทันใด

ผีเสื้อโบยบินกลายร่างจากหนอนไหม
บัดนี้สวยสดและงดงาม
ราวดั่งสวนดอกไม้กลางเวหา
พฤษชาติบนฟากฟ้า
ระยิบพราวเป็นดาวเดือน

โอ้เด็กน้อยแย้มบาน
โอ้ดอกไม้เจ้าผลิบาน
มาเถิดท่านทั้งหลาย
มาเป็นเด็กน้อย
เป็นดอกไม้

ถามตัวเอง

ทุกก้าวย้างเธอเดินไป

ด้วยความรักและแรงศรัทธา

เธอโหยหาสิ่งใด

ในทุกจังหวะการเต้นของหัวใจ

มีสิ่งใดแอบซ้อนอยู่

บทเพลงได้บรรเลง

จบลงไปแล้ว

แต่กลับบรรเลงเพลงใหม่ไปเรื่อยๆ

บางครั้งก็ไหลหลั่งรินเลื่อยเฉื่อย

บางครั้งกลับเร่งรุดฉุดไม่อยู่

สายน้ำจะไปสิ้นสุด

ตรงที่ใดหนอ

รอยเท้าบนหาดทราย

รอยร้าวในอดีตปรากฏขึ้นบนใบหน้า

ในวันพรุ่งนี้
หาดทรายจะราบเรียบอีกครั้ง
เมื่อคลื่นกระทบฝั่ง

และในวันมะรืนนี้
ก็จะไม่มีใครรู้อีกเลย
ว่าเราเคยมาประทับรอยเท้าเอาไว้

ณ หาดทราย

ทีเรียบ เงียบ สงบ

แห่งนี้

บันทึกของนักเดินทาง

เมื่อฉันเดินฉันรู้ว่ารอยเท้าของฉันนั้นจะประทับลงไปบนแผ่นดิน
ฉันระลึกอยู่เสมอว่าฉันต้องตั้งสติเดินไปบนหนทางที่ถูกต้อง
เพราะรอยเท้าของฉันจะเป็นประโยชน์สำหรับผู้ที่กำลังหลงทาง
แต่ถึงอย่างไรฉันก็ไม่ยึดถือว่าทางที่ฉันเดินไปมันถูกต้องที่สุด

พรุ่งนี้รอยเท้าของฉันก็จะลบเลือนลางลงไปตามกาลเวลา

ฉันไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้
ฉันเดินๆๆๆ ไปเรื่อยๆ
ฉันได้พบกับเธอ และฉันได้พบกับใครๆ
มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้หากเราต้องจากกัน

แต่ฉันก็ยินดี
แม้เราจะพบกันเพียงชั่วคราว
อย่างน้อยนักเดินทางอย่างฉันก็ได้พัก
มันทำให้ฉันยิ้ม และหัวเราะ

แต่ในบางเวลามันก็ทำให้ฉันร้องไห้
เมื่อครั้งที่เราจากกัน
แต่ไม่นานนัก ฉันก็หัวเราะได้
และเมื่อฉันหวนคิดฉันเธออีกที
ฉันก็ต้องอมยิ้ม

ฉันยังคงเดินไปเรื่อยๆ
และฉันหวังว่าเธอจะยังคงจำฉันได้
คนแปลกหน้าที่ผ่านทางมาพบเธอ

ฉันรู้ว่าเธอยังอยู่ที่นั้น
อีกทั้งฉันก็ยังอยู่ที่
มันไม่ใช่สาระสำคัญหรอ
ที่สำคัญก็คือ
ฉันหวังว่าเราจะยังคงอยู่ในใจของกันแลกัน


บันทึกฉบับนี้หากเธอได้อ่านมัน
ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร
เธอจะอยู่ที่ไหน
ฉันก็หวังว่ามันจะเป็นประโยชน์สำหรับเธอ
หากว่าเธอท้อแท้และสิ้นหวัง
ฉันขอให้เธอตั้งสติให้ดี เพื่อทบทวนเรื่องราวต่างๆ
เธออาจจะอมยิ้มได้อีกครั้ง


รอยเท้าของเราในวันนี้
จะลบเลือนไปในวันพรุ่งนี้
มันเป็นความจริง
สุดท้ายแล้วเราก็ต้องได้พบกันที่จุดหมายปลายทาง
บันทึกของฉันยังไม่จบหรอก
และมันเป็นเช่นเดียวกันกับเธอ

บันทึกของเรายังไม่จบ
หากว่าเรายังมีความหวัง
และถ้าเราพบกันระหว่างทาง
ฉันก็หวังว่า.....เราจะยิ้มให้กัน

มันก็คงเพียงพอ
มันเพียงพอแล้วจริงๆ